ข้อมูลเกี่ยวกับวัด
วัดมงคลโกวิทาราม ตั้งอยู่ ณ เลขที่ ๖๐ ริมฝั่งทางทิศตะวันออกของชลประทานห้วยวังนอง บ้านปทุม หมู่ที่ ๑๒ ตำบลปทุม อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี บริเวณวัดเป็นที่เนินสูง มีป่าไม้ร่มรื่น เงียบสงบ เหมาะสมเป็นที่ตั้งวัดอย่างดี ที่ดินได้มาโดยครูคำสิงห์ บุญประดับ ได้เป็นผู้ที่มีจิตศรัทธาบริจาคถวายให้ท่านหลวงปู่ พระครูนวกรรมโกวิท (หลวงปู่นาค) เจ้าอาวาสวัดมหาวนาราม เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๙ ได้แบ่งขายเพื่อนำเงินมาเป็นทุนในการก่อสร้างศาลาการเปรียญ จำนวน ๑๗ ไร่ ในราคา ๑๐๐,๑๐๐ บาท
ปัจจุบันจึงยังคงเหลื่อที่ดินทั้งหมด ๓๕ ไร่๕๕  ตารางวา โดยมีรายละเอียดดังนี้

- ที่ดินผืนนี้เป็น น.ส.๔จ. เลขที่ ๘๕๕๕๖ ตำบลปทุม  อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี
- ทิศเหนือ ประมาณ ๒๓๐.๓๐ เมตร จรดทางสาธารณะประโยชน์
- ทิศใต้ ประมาณ ๒๓๐.๓๐ เมตร จรดถนนสมเด็จ  
- ทิศตะวันออก ประมาณ ๒๔๘.๖๐ เมตร จรดทางสาธารณะประโยชน์
- ทิศตะวันตก ประมาณ ๒๔๗๓๐  เมตร จรดชลประทานห้วยวังนอง

การสร้างวัด
พระอธิการบุญ จตฺตสลฺโล (เดชบุญ)ได้มาอยู่จำพรรษา เมื่อวันที่ ๑๒ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๐๐ และมีภิกษุ จำนวน ๒ รูป สามเณรอีกจำนวน ๒ รูป มาอยู่จำพรรษาในปีดังกล่าว
วันที่ ๑๐ กันยายน ๒๕๑๐ ได้รับอนุญาตให้สร้างวัด โดยนายพัฒน์ บุญยัตพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานี
วันที่ ๒๒ สิงหาคม ๒๕๑๖ ได้รับอนุญาตให้ตั้งชื่อวัด มีชื่อว่า วัดมงคลโกวิทาราม
โดย นายอภัย จันทวิมล รมต. ศึกษาธิการ (นามเดิมชาวบ้านเรียกขานกันว่า วัดปากห้วยวังนอง)
วันที่ ๕ เมษายน ๒๕๑๗ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาโดยนาย สัญญา ธรรมศักดิ์ นายกรัฐมนตรี
วันที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๑๗ พระอธิการบุญ จตฺตสลฺโล (เดชบุญ) ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดมงคลโกวิทาราม โดยพระเทพมงคลเมธี เจ้าคณะจังหวัดอุบลราชธานี ต่อมา พ.ศ. ๒๕๓๖ พระครูสังฆรักษบุญ จตฺตสลฺโล เจ้าอาวาสวัดมงคลโกวิทาราม ได้ลาสิกขาบทและพระกิตติญาณโสภณ เจ้าอาวาสวัดมหาวนาราม รองเจ้าคณะจังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็น พระเทพกิตติมุนี ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดอุบลราชธานี) รักษาการเจ้าอาวาสวัดมงคลโกวิทาราม แทนชั่วคราว   ในสมัยนั้น
วันที่ ๑๕ กรกฎาคม ๒๕๓๗ พระมหาสมคิด เทวธมฺโม ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง เจ้าอาวาสวัดมงคลโกวิทาราม จนถึงปัจจุบัน
*  ปัจจุบันได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร
เทียบผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวงชั้นพิเศษ ในราชทินนามที่ “ พระครูสิริสุตวิมล ”